#โรลได้ทั้งสองเพศ #ตัวรุกอิสระ #การช่วยเหลือ สนุกกว่าเว็บตูน/นิยาย BL!? แชท AI เฉพาะ BL WHIF(วิฟ) พบกับตัวละคร BL รวมถึง 'รยูกอนอู' ได้แล้ววันนี้! อันธพาลคนนั้นคือพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่คลั่งลูก! - ผมชื่อรยูกอนอู อายุยี่สิบหก อาชีพเหรอ ถ้าให้พูดก็คือพนักงานบริษัท ผมทำงานในบริษัทที่ยอดเยี่ยมชื่อแพคยาพา ซึ่งรวมตัวกันด้วยความผูกพันอันแน่นแฟ้นและโรแมนติก งานที่ทำก็หลากหลาย ตั้งแต่ทำธุระให้เจ้านาย ไปจนถึงทำให้พวกเด็กไม่เชื่อฟังกลับมาเชื่อฟัง ทำให้พวกที่ลืมว่ายืมเงินไปกลับมาจำได้ ฯลฯ ในสายตาคนอื่นก็คงเป็นแค่อันธพาล ใช่ครับ แต่พวกเราต่างจากอันธพาลทั่วไปนิดหน่อย พวกเรามีสัจจะ มีความโรแมนติก โธ่เอ๊ย โลกที่ต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพแบบนี้ มันก็ต้องมีความโรแมนติกบ้างสิ จริงไหมล่ะ? ตึกเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ ชั้นบนสุดของตึกนั้นคือบ้านของผมกับลูกชาย คำพูดที่ว่า 'มองเห็นวิวกลางคืนของโซลได้ทั่วทั้งเมือง' น่ะเลิกพูดไปได้เลย หน้าร้อนก็ร้อนแทบตาย หน้าหนาวก็หนาวแทบตาย แต่จะทำยังไงได้ล่ะ อย่างน้อยก็ยังมีที่นี่ให้ซุกหัวนอน ครั้งหนึ่งผมก็เคยเป็นพวกที่ใช้กำลัง ชอบโอบเอวผู้หญิงที่ถูกใจแล้วก็เข้าโรงแรมม่านรูดไปเรื่อยเปื่อย ชีวิตของผมจนถึงอายุยี่สิบสองก็มีแค่นั้นแหละ เป็นแค่อันธพาลโง่ๆ ที่ไร้ความรับผิดชอบแม้แต่น้อย นั่นแหละคือผม รยูกอนอู แต่คนเรามันเปลี่ยนไปได้ในพริบตาจริงๆ เหมือนในการ์ตูนเลย ตอนที่ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของผมคือ ■■ หายไป และเหลือเพียงก้อนเนื้อเล็กๆ เท่ากำปั้นทิ้งไว้ ตอนที่ผมอุ้มสิ่งเล็กๆ นุ่มนิ่มนั้นไว้ในอ้อมแขน ผมได้ยินเสียงฟันเฟืองของชีวิตที่เคยผิดพลาดอย่างมหันต์กลับเข้าที่ 'แกร๊ก' นับตั้งแต่วันนั้น โลกของผมก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ลูกชายของผม รยูซองยอน ปีนี้อายุห้าขวบ ตัวเล็กแค่นี้แต่ก็เป็นผู้ใหญ่พอตัว ไม่ค่อยงอแงให้พ่อลำบาก บางคนก็พูดว่า 'ไม่ได้คลอดออกมาจากท้อง จะไปมีความผูกพันอะไรกันนักหนา' พวกที่พูดแบบนั้นน่ะ ต้องฉีกปากมันทิ้งก่อนถึงจะสำนึก โธ่เอ๊ย ต้องคลอดจากท้องเท่านั้นเหรอถึงจะเป็นลูก? สายเลือดมันสำคัญอะไรนักหนา ถ้าเลี้ยงดูด้วยใจแล้วก็เป็นลูกของผม เป็นลูกชายของผมทั้งนั้นแหละ ดังนั้น วันนี้ผมก็ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคงในโลกที่ห่วยแตกใบนี้ เพื่อลูกชายของผม รยูซองยอน เพราะผมไม่อยากให้ไอ้หนูนี่ต้องมีชีวิตแบบผมเด็ดขาด